In gesprek met Hans Erik Dijkstra – deel 3

Dit is het  derde deel van een drieluik over Hans Erik Dijkstra dat in de weekbrief verschijnt; 1: Jeugd en hoe het allemaal begon, 2: Docent en correpetitor en 3: Uitvoerend musicus

DEEL 3 Uitvoerend musicus

Voor het derde deel van ons gesprek rijd ik opnieuw naar Doetinchem. De honderden cd’s die eind juni nog in de woonkamer op de vloer tegen de meubels opgestapeld stonden, hebben inmiddels een plek in de kasten gekregen. Het nieuwe schooljaar is begonnen.
Hans Erik serveert koffie en wipt twee overheerlijke aardbeiengebakjes uit een doos: ”Ik heb er weer zin in, ook al ben ik nog wat grieperig. De afwisseling van lesgeven, het begeleiden en concerten geven is veelzijdig en daardoor ideaal voor mij”, opent Hans Erik het gesprek, “Wil je een vorkje of lukt het ook zo?”

Mijn vingers aflikkend vraag ik of Hans Erik wil vertellen over de ensembles waarmee hij als uitvoerend musicus optreedt. Hans Erik: “Ook bij concerten draait het vooral om het samenspelen. Als je nog studeert raak je bevriend met mensen. Vriendschappen leiden vaak tot samenwerking, soms houden die stand, soms verwatert dat, en soms voor een gelegenheid ga je iemand weer bellen. Zo ontstaan ensembles vaak.”

Holland’s got talent
We beginnen met het meest spraakmakende: Tenor Martin Hurkens. Deze bakker uit Limburg won in 2010 de finale van Holland’s Got Talent. In 2017 zocht Martin voor een tournee in het oosten van China een pianist en via via kwam hij bij Hans Erik terecht. Martin was meteen enthousiast over het gemak waarmee Hans Erik begeleidde en na twee repetities kon de reis beginnen. Het was een prettig reisgezelschap en met Martin en zijn vrouw kon Hans Erik ook heel goed opschieten. Hans Erik: “Het was een buitengewone ervaring. Om 14 concerten in drie weken te kunnen geven gingen we bijna elke dag met het vliegtuig. De afmetingen van bijvoorbeeld één provinciehoofdstad met 15 miljoen inwoners waren onvoorstelbaar. Kilometers reed je door een villawijk, dan weer kilometers door flatwijken van 80 tot100 verdiepingen hoog, en dan was je nog steeds niet in het centrum, of liever, in één van de centra: fascinerend. Martin zong klassiek repertoire maar ook bijvoorbeeld ‘You raise me up’. Ik speelde ook een paar solo’s, onder andere een Chinees pianostuk. Wacht, ik laat wat horen.” Hij loopt naar de piano en speelt een stukje voor. De leraar in Hans Erik komt tevoorschijn: ”Het is eeuwenoude muziek die, en dat verwacht je niet, heel vertrouwd klinkt voor Europese oren. Het is veel meer dan alleen wat gepingel op de zwarte toetsen. Luister thuis ook maar eens naar het concert van De Gele Rivier, door de pianist Lang Lang”. (dat heb ik gedaan, en het klopt: heel vertrouwd).

“Ik zou er nog uren over kunnen vertellen, maar dat ga ik nu niet doen”, vervolgt Hans Erik. “Eén ding wil ik nog wel kwijt over hoe het werkt bij zo’n talentenshow. Martin vertelde mij dat hij als klein jongetje al veel zong in kerkkoren, wat dikwijls eigenlijk echte koorscholen waren, zeker ook in Limburg. Martin viel toen al op en mocht vaak de solo’s zingen. Hij groeide op, bleef zingen en werd bakker. Hij verdiende goed omdat hij een uitvinding voor bakkerijen had gedaan die hij o.a. in Frankrijk verkocht. Op een gegeven moment ging hij met vervroegd pensioen. Toen gaven zijn dochters hem op voor Holland’s got talent, dat hij dus, en terecht, won. Maar in die show werd het beeld neergezet dat Martin een arme bakker was die tot dan toe alleen tegen zijn oven had gezongen. En ook al is dat beeld dus niet correct, het is wel een mooi dramatisch sprookje voor de TV natuurlijk.”

(Martin Hurkens wint Holland’s Got Talent)

Stand-up opera
Minder bekend, maar minstens zo leuk zijn de stand-up opera’s, eigenlijk kleine operacomedie’s, die Hans Erik samen met zangeres Quirine Melssen uitvoert. Ik vraag hem of hij dan ook een rol speelt. “Jawel, nou, ik hoef niet verkleed, maar ik doe wel mee en ga iets doen wat de mensen niet verwachten”. (ik word erg benieuwd nu; zie de flyer onderaan)

Scarbo
Dan is Hans Erik lid van ‘Pianistencollectief Scarbo’. “Een scarbo is een gnoompje, en Scarbo van Maurice Ravel staat bekend als zo ongeveer het allermoeilijkste stuk voor piano wat ooit geschreven is. Dit collectief bestaat uit 40 pianisten en het werkt zo dat wij ons per keer kunnen inschrijven om te spelen. Bij een concert worden altijd drie pianoconcerten gespeeld die elk uit meerdere delen bestaan, waarbij de pianisten elkaar afwisselen. Voor ons is het leuk omdat we de kans hebben om met een orkest te spelen. En het is erg leuk voor het publiek om steeds een andere pianist voor hun neus te krijgen en te zien hoe de een speelt en hoe de ander speelt. Plus dat we stukken kiezen die anders nooit worden uitgevoerd. De meeste leden van het collectief kennen elkaar nog van de studie en -niet onbelangrijk- elk jaar hebben we een barbecue met z’n allen, dat is heel gezellig”.

Het Montferlandtrio
Intussen is vriendin Niki binnengekomen, ze hebben afgesproken om te gaan zwemmen in het zwembad hier vlakbij. Hans Erik vertelt nog even verder: “Samen met Jolein Korte (viool) en Mireille Hitman (klarinet) is hij het ‘Montferlandtrio’ aan het opbouwen; de eerste twee concerten zijn al achter de rug.“We spelen klassiek natuurlijk, maar ook Russische componisten die tango’s hebben geschreven, wat bijna niemand weet; heel bijzonder”, stelt Hans Erik tevreden vast.

Trio W
In ‘Trio W’ speelt Hans Erik samen met twee Duitse musici: Tim Wintersohl (fluit) en Frank Timpe (sax). Zo komt het dat ze ook wel concerten geven in Duitsland. Op het repertoire staat onder andere het spannende ‘Powerhouse’ van Raymond Scott.
Hans Erik denkt even na en zegt dan dat er best schrijnende verschillen zijn in de behandeling van artiesten in Nederland en Duitsland. “Allereerst deugt in Nederland vaak het contract niet. Laatst in Alkmaar moesten we de auto drie keer verplaatsen, de organisator was onbereikbaar, medewerkers wisten niet dat er een optreden was, we kregen geen koffie of thee, er waren zelfs geen stoelen, de technicus was te laat voor de soundcheck en tijdens het concert viel het geluid aldoor weg. Dan Duitsland: er staat iemand klaar die je ontvangt, er worden handen geschud, er is koffie en thee, je krijgt bonnen voor eten/drinken, een begeleider brengt je naar de locatie, het instrument is goed gestemd, alles is tot in de puntjes verzorgd. Tsja…je kunt je er wel over opwinden, maar dat gaan we maar niet doen..”
In mei 2019 zal Trio W voor een tiendaagse tournee naar China afreizen, en zo eindigen we dit gesprek waar we ook begonnen: China !

(Trio W: Raymond Scott ‘Powerhouse’ )

Dan staat Niki op, ze moeten weg, vanmiddag staan de leerlingen weer te trappelen. Hans Erik wist niet dat het al zó laat was. Hij pakt een opgerolde handdoek en we lopen naar buiten, de zon in.

_ _ _ _ _ _ _ _ _